18. Scherven

Een paar jaar geleden heb ik een schilderij voltooid dat ik de titel meegaf: “Geen flauw idee wat ik hier nu weer mee moet…” Een titel die min of meer al aangaf dat ik er niet werkelijk tevreden over was. Na ‘m gevernist en ingelijst te hebben begon het schilderij me regelrecht te ergeren en steeds vaker als ik er een blik op wierp kreeg ik spijt dat ik geen open haard heb.







Het schilderij was een beetje een experiment, ik wilde een soort schuttersstuk maken maar dan een met slechts vier schutters. Helaas bleek uiteindelijk de enige echte schutter achter de ezel te zitten.

Nu mag een experiment natuurlijk mislukken maar er zijn grenzen aan geklungel. De twee linker koppen konden er nog mee door maar de andere twee waren niet alleen lelijk, maar ook nog eens buiten proportioneel, de bovenste te klein en de onderste te groot. Na er weer eens een tijdje naar gekeken te hebben had ik er genoeg van.





 Dus schuren maar weer, titaan wit er over en later met gebrande omber aan de slag om te proberen er iets beters van te maken. Maar ik had er al snel genoeg van. Het zou me te veel tijd en moeite kosten om er nog iets van te maken, tijd en moeite die ik beter in een nieuw schilderij zou kunnen steken.



Uiteindelijk heb ik de oplossing van het probleem met de zaag beslecht. De twee linker koppen heb ik bewaard, misschien dat ik die nog eens inlijst. De overige brokstukken gaan naar het magazijn. In het inmiddels overvolle rek met aan scherven gevallen grote dromen…

afbeelding 4
Het moet ook allemaal niet te eenvoudig worden...